Równowaga

Z gęstwin czasu wyjrzała
pradawna bestia mroku
Czarna jak smolista noc
O uczuciach zimnych
jak lody północy
I gniewie gorącym
jak ognie wulkanu
Bestia jest wiecznym łowcą
Co poluje na ludzi
Jest Śmiercią…
Jej skrzydła ogromne
Uderzają w światłość
Wichrem lodowym pełnym nienawiści
Zimna stal jej krzyku
Odcina płaty jasności
Ostre jak igły zęby
rozrywają jasność i pożerają…
Lecz jasność umie się bronić!
Przeciwko bestii po różowym niebie
Mkną zastępy świetlistych rycerzy
Ich chmurne rumaki pędzą
Rozświetlając mrok
Rycerze dźgają bestię
jasnymi pikami.
Odrywają i niszczą
kawałki ciemności
Bestia rzuca się w spazmach
Wyje, gryzie, pali
Lecz światłość się nie poddaje
Mimo pęcznienia bestii
Świetliści rycerze wciąż walczą
Aż do końca czasu
Aż kolumnady niebios runą
Grzebiąc w popiołach świat
Stojąc na krawędzi czasu
pisarze w swych księgach prześwietnych
Odnotują tylko krótko
Toczyła się walka o RÓWNOWAGĘ

Requiem dla wiary

Kopniak, guz, rana
Ból, otumanienie, chęć ucieczki!
Uciekasz, choć się nie oddalasz
Biegniesz, mimo, że nie znasz celu
Gnasz na złamanie karku
W imię czego?!
W imię pychy twojej!
W imię gniewu, w imię tchórzostwa!
Zatrzymaj się głupcze, stań i zawróć
Złap się z życiem za bary i walcz
Nie poddawaj się teraz ani nigdy
Mimo, że życie boli, to ty z niego nie rezygnuj
Przyjdzie czas, że pożałowałbyś tej decyzji
Gdyż słońce kiedyś zaświeci
Nawet na biegunach noce trwają tylko pół roku
A potem nadchodzi światło
Słońce rozświetla błękitny przestwór nieba
Ciepłe promienie pieszczą twoją twarz
Dodają otuchy, siły, wiary
I nie mów, że nienawidzisz słońca
Każdy je kocha, każdy kto mówi “nienawidzę” – kłamie
Bez słońca, bez wiary i siły byłbyś martwy
Martwy jak marmur, z którego kują pomniki
Zimny jak lód zalegający w kotlinach górskich
Kiedyś, w chwili zwątpienia
Gdy świat się odwróci do ciebie plecami
Wspomnij chwilę refleksji
Przywołaj obraz szczęścia innych
Czy w którejś księdze napisano,
Że ty szczęśliwy być nie możesz?
Nie!
Szczęście doświadczy każdego, tylko się przed nim nie broń
Nie rób z siebie ofiary, nie grzesz egoizmem
Nie bój się błądzić, lecz nie bój się też przepraszać
Chociaż droga ma wiele dziur, to możesz je załatać
Z wypadku wyjdź obronną ręką, nie poddawaj się
Walcz…

Mgła

Śnieżnobiałe opary budzą się nad bagnami
Dusze zaklęte w dym znów stają się widzialne
Dusze cierpiące ruszają szukać zmiłowania
Mgła płynie jak niematerialna rzeka
W lasach, na polach, po drogach
Pochłania wszystko niczego nie dotykając
Mocząc jedynie gorzkimi zimnymi łzami
Wędrowca niepamiętnego dawnych czasów
Czasów krwi, bólu, cierpienia
Czasów gdy bohaterowie przemierzali świat
I w poszukiwaniu sławy topili krainy we krwi
Sławy, siły, władzy, które stały się zgubą
Bo gdy ciało w pył się obróciło
Gdy pogrzebowe stosy zgasły
A popioły zostały rozsypane
Na cztery strony świata
Dusze zostały odepchnięte
Od bram raju upragnionego
I błądzą dusze po świecie
Nie będąc materialnymi
Lecz nie będąc również niebiańskimi
Tyle ich było, tyle łez wypłakali
Potężni wojownicy nie płaczący za życia
Że ich żałosny jęk zlał się w jedno
Chłodne mokre tchnienie wędrujące po świecie
W dym szukający u ludzi przebaczenia
Lecz nigdy nie zrozumiany, opuszczony, zlekceważony
O to walczyli herosi! O zapomnienie przez ludzi!
O odrzucenie i zniszczenie marzeń!
Tak jak oni niszczyli życie
Tak ich wieczność jest zdruzgotana
Zaklęta w oparach mgieł
Snujących się po świecie, niby śnieżny woal…

Madmoiselle

Przechadzam się pośród ciemnego boru
Wielkie drzewa strzelają jak kolumny niebios
Kryjąc nikły blask gwiazd za baldachimem liści
Krążę szukając nie wiem czego, sensu, celu?
Wilki omijają mnie jak opętanego, groźnego,
Tymczasem spotykam ją, stoi na wysokiej skale
Skóra jej lśni srebrem księżyca,
Włosy własnym swym złotym blaskiem
Piękna jest jak posągi w galerii Anioła
Doskonała jak obrazy da Vinci
Jest jak ostoja ładu i porządku
Pośród oceanu chaosu
I wiem już, że oddałem jej serce,
Jestem na zawsze jej, na dobre i na złe
Nie oddam jej nikomu, rozkocham, zrobię to!
Podchodzę nieśmiało po kamiennych schodach
Wspinam się na szczyt, a droga nie ma końca
Wreszcie staję na skąpanym w słońcu placu
Na jednym końcu ja, mroczny, ognisty
Na drugim ona, piękna i jasna
Spojrzenie jej zielonych oczu
Pada na me ogniste ślepia
I czuję, że to jest to, czegom szukał
Ifryt, szukający celu, znalazł go
Wampirzyca, muza moja i miłość nieskończona
Zostanie Madame, przestanie być Madmoiselle
Ujmę jej białą dłoń w swoje ręce,
Przycisnę do ust jej skórę,
Złożę pocałunek na ustach, połączę się z nią w miłości
Chociaż ona się broni, to widzę, że ognik w niej tli się
Czeka tylko, by zapłonąć potężnym płomieniem miłości
Czy ona mi przeznaczona?
Tak, jest ona mą wybranką
Ona, najdoskonalszy klejnot tego świata
Księżniczka pośród dzieci nocy
Połączy się pocałunkiem
Z księciem ognistych otchłani
I odejdziemy razem, zapatrzeni w siebie
Zapomnimy o świecie, pokochamy się wzajemnie
Znikniemy, niech o nas zapomną!
Jedynie naszcze szczęście,
Nasza bliskość się liczą…
Nic nie istnieje, wszystko jest mroczne
Póki ona swym blaskiem nie rozproszy ciemności
Dla niej me serce bije, w takt jej duszy…

Niezmienność

Kropla spada do sadzawki
Po sadzawce rozchodzi się koło
I drugie, i trzecie, i czwarte
I tak w nieskończoność…
Igła spada z sosny…
Pierwsza, druga, trzecia
I tak w nieskończoność…
Śnieżynka uderza o ziemię
Pierwsza, druga, trzecia…
I tak w nieskończoność
Nieskończoność…
człowiek jest nieskończonością
Człowiek jest siłą zmian
Człowiek trwa, odradza się, walczy
Wierzy, żyje, umiera…
I tak w nieskończoność…do przemiany świata

Wampir

Przekrada się w nocy
Przy murach wśród cieni
Walczy o zdobycz,
Lecz urokiem się mieni.
Wojownik niespotykany
Potężny, waleczny
I nieśmiertelny…
Postać nieumarła, zimna
Lecz pełna ognia namiętności
Wampir…nie musi być zły
wampir nie musi ciagle wysysać krwi
Dziecko nocy moze być dobre
Ciepłe, miłe
Może kochać i być kochanym…
Wampir, jest człowiekiem,
tylko nieśmiertelnym…

Niebyt

Niebyt….
Niebyt jest wtedy,
gdy nie widzisz celu
Światła w tunelu
znaków na drodze..
Niebyt jest także,
gdy spostrzeżesz,
że twe życie nie ma sensu
że umierasz, stajesz się rośliną…
Niebyt…stan duszy
Kiedy jesteś,
Ale cię nie ma
Twe ciało jest,
Lecz nie ma twego prawdziwego JA
Poruszasz się w ciemnościach bez lampy
Obijasz się, ale nie wiesz o co
Atakujesz, ale nie wiesz kogo
Bronisz się niewiadomo przed kim
W niebycie jest cicho,
Pustka wszystkie głosy wiąże,
Otacza cię pustka i wypełnia cię pustka
Wypełnia ci oczy i nozdrza
Zgniłym zapachem samotności
Poczucia lęku, niepewności
I zapomnienia…

Burza

Ognista flara przecięła nieboskłon
Świetliste drzewo zniszczenia rozwinęło swe konary
Astralne liście mroku ukryły gwiazdy i błękit niebios
A pośród tych puszystych, czarnych jak noc liści
Hula wiatr niezmordowany, pełen siły, złości, gniewu

I ozwał się grzmot
Jako tuba niebios
Zwiastująca koniec…
Małe istotki na ziemi
Kulą się ze strachu
Przed nadciągającym
Armagedonem…

A jednak po burzy, po kataklizmie, po płaczu niebios
Który zrosił obficie ziemię, rodzi się nowy dzień
Mroczne liście ulatują z wiatrem, konary gasną, wiatr cichnie
A maleńka stokrotka ugięta pod ciężarem deszczu
Powoli podnosi swą główkę, wygląda spośród traw
Na nowy, lecz stary świat, opłakany przez niebiosa
Pełen świeżości, Pełen sił, pełen unikalności…

I nagle spośród chmur błyska promień słońca
Radość wraca na ziemię, jej niepodzielny władca,
Ognista kula niebios, wraca na tron w chwale…

Wstępniak

Cóż, nigdy nie miałem miejsca do publikowania jedynie pseudo-poezji, która wychodziła spod mego pióra. Stąd też ten blog, gdzie będę wrzucał to, co stworzyłem, zarówno te starsze, które można znaleźć gdzieś w sieci, jak i te, które jeszcze nigdy nie wyszły poza zacisze mojego komputera.

Panowie i Damy…

Prezentuję Wam Wyznania Nieśmiertelnego